Wspieranie pracowników służby zdrowia podczas globalnej epidemii COVID-19

Wspieranie pracowników służby zdrowia podczas globalnej epidemii COVID-19

12 marca 2020

James G. Adams, MD; Ron M. Walls, MD

James G. Adams, MD, Northwestern University, 211 E Ontario St, Ste 200, Chicago, IL 60611 (jadams@nm.org)

Ciężki ostry zespół oddechowy powodowany przez SARS-CoV-2 nadal rozprzestrzenia się na arenie międzynarodowej. Na całym świecie zgłoszono ponad 100000 przypadków choroby COVID-19 spowodowanej przez SARS-CoV-2 i ponad 3500 zgonów. 

Uważa się, że COVID-19 ma wyższą śmiertelność niż grypa sezonowa, nawet jeśli odnotowano duże zróżnicowanie. Podczas gdy Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) szacuje globalną śmiertelność na 3,4%, Korea Południowa odnotowała śmiertelność na około 0,6%.

Prace nad szczepionkami i badania nad metodami leczenia COVID-19 trwają. 

Tymczasem presja na globalną siłę roboczą w ochronie zdrowia wzrasta. 

Przybiera 2 formy: 

  1.  Potencjalnie przytłaczające obciążenie chorobami, które pokazuje zdolność systemu opieki zdrowotnej.
  2. Niekorzystne skutki dla pracowników ochrony zdrowia, w tym ryzyko infekcji.

W Chinach około 3000 pracowników ochrony zdrowia zostało zarażonych, a co najmniej 22 zmarło. 

Przekazywanie wirusa członkom rodziny przez zakażonych jest bardzo często zgłaszane. 

Pomimo uznania, że ​​przenoszenie zachodzi głównie przez osoby z objawami, istnieją doniesienia o osobach bezobjawowych, które przekazały chorobę wielu członkom rodziny

Raporty te podkreślają potrzebę zapobiegania zakażeniom krzyżowym. 

Dowody związane z zakaźnością i umieralnością wskazują na potrzebę czujności, przygotowania, aktywnego zarządzania i ochrony dotyczącą medyków.

Przestrzeganie zaleceń Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorób (CDC) zwiększa bezpieczeństwo. 

SARS-CoV-2 rozprzestrzenia się drogą kropelkową i kontaktową. 

Zasadniczo nie jest to wirus bytujący w powietrzu. Dlatego wskazane jest zapewnienie rutynowych środków ostrożności barierowych dla kropelek, higieny środowiska i ogólnej praktyki zapobiegania zakażeniom dźwiękowym. 

Aby zapewnić minimalne ryzyko zakażenia podczas leczenia pacjentów z COVID-19, CDC zaleca stosowanie osobistego wyposażenia ochronnego, w tym fartucha, rękawic i maski N95 oraz osłony twarzy / okularów lub zasilanego, oczyszczającego powietrze respiratora (PAPR ). Jednak środki ostrożności dotyczące powietrza nie są stosowane w codziennej rutynowej opiece nad pacjentami z ogólną chorobą układu oddechowego.

Powszechne stosowanie zalecanych środków ostrożności (takich jak maski, rękawiczki, fartuchy i okulary) w opiece nad wszystkimi pacjentami z objawami układu oddechowego musi mieć najwyższy priorytet. 

Na oddziałach ratunkowych, przychodniach, domach i innych placówkach będą zdiagnozowani, ale zarażeni pacjenci, którzy przechodzą łagodną wersję kliniczną lub z nietypowymi objawami. 

Dostępność masek N95, izolatek układu oddechowego i PAPR jest ograniczona, szczególnie w gabinetach ambulatoryjnych. 

W celu wykonania badania i oceny każdego pacjenta z chorobą układu oddechowego, takie środki nie są konieczne rutynowo.

Ochronę można osiągnąć nawet bez masek N95 i PAPR. 

W badaniu ambulatoryjnym pacjenta, maski medyczne stosowane zarówno u pacjenta, jak i opiekuna, zapewniały skuteczną ochronę podobną do masek N95 w przypadku potwierdzonej laboratoryjnie grupy wśród opiekunów, którzy byli narażeni na kontakt z  pacjentami z wirusami układu oddechowego. 

Oparte na dowodach CDC wytyczne dotyczące masek, higieny rąk i higieny środowiska zwiększają bezpieczeństwo pracowników ochrony zdrowia.

Pozostaje wiele dodatkowych pytań i wątpliwości, szczególnie w miejscach wysokiego ryzyka i w warunkach klinicznych. 

Jednym z problemów jest oddział ratunkowy, w którym zatłoczenie jest poważnym problemem. 

Rygorystyczne stosowanie zalecanych środków ostrożności u wszystkich pacjentów z chorobami układu oddechowego jest szczególnie ważne. 

Nałożenie maski twarzowej  pacjentowi w momencie przybycia, dostarczenie chusteczek higienicznych, promowanie odpowiedniego zachowania przy kaszlu oraz zapewnienie higieny rąk i odkażania powierzchni to bardzo ważne kroki. 

Pacjentów z objawami podejrzenia COVID-19 należy szybko poddać badaniu i oddzielić od populacji ogólnej, najlepiej w dobrze wentylowanym pomieszczeniu, w odległości co najmniej 2 metrów od innych osób lub umieścić w izolatce. 

Opiekunowie, którzy stykają się z pacjentem z chorobą układu oddechowego, powinni nosić maskę i rękawice oraz zalecane są okulary. 

Nawet jeśli nie podejrzewa się obecności COVID-19, może on być obecny, dlatego zaleca się rutynowe stosowanie tych środków ostrożności oraz zwiększenie higieny środowiska i higieny osobistej. 

Ścisłe przestrzeganie wytycznych ma szczególne znaczenie dla ochrony pracowników ochrony zdrowia.

 Koncentracja na ochronie pracowników poprzez specjalne szkolenia i zachęcanie do przestrzegania barierowych środków ostrożności i zaleceń higienicznych może pomóc w skoncentrowaniu się na priorytetach. 

Mówienie pracownikom, aby skupili się na swoim bezpieczeństwie oraz jasne i szczegółowe określenie tego, jak to zrobić, może przyczynić się do spokoju podczas epidemii.

Oprócz zalecanych masek dla pacjentów i innych barierowych środków ostrożności, zwiększona higiena rąk i odkażanie powierzchni są kluczem do bezpieczeństwa. 

Wiadomo, że koronawirus żyje na powierzchni przez wiele godzin do 7 dni, ale przy skutecznie jest zabijany również przy dostępnych środkach dezynfekujących. 

Maski, gogle, rękawiczki i inne bariery ochronne nie ochronią opiekunów, którzy później napotkają skażone powierzchnie i nie umyją rąk.

 Personel medyczny musi skoncentrować się na dbałości o higienę rąk, unikając zanieczyszczania miejsc pracy. 

Personel kliniczny powinien czyścić miejsca pracy i przedmioty osobiste, takie jak stetoskopy, telefony komórkowe, klawiatury, dyktafony, telefony stacjonarne i inne przedmioty za pomocą środków dezynfekujących dostarczanych przez szpitale lub środków dezynfekujących na bazie alkoholu. 

Wskazane jest, aby pracownicy odpowiedzialni za sprzątanie zwiększali częstotliwość czyszczenia często dotykanych powierzchni, takich jak włączniki światła, blaty, ramiona krzeseł, poręcze schodów ruchomych, przyciski windy, klamki i uchwyty. Aktywne odkażanie nie jest tylko kwestią techniczną, ale także uspokaja zestresowanych i zaniepokojonych opiekunów, pacjentów i gości.

Konsekwencje opóźnionego rozpoznania pacjenta z COVID-19 są znaczące. 

Śledzenie kontaktów w przypadku narażenia na przypadek COVID-19 nie jest już zalecane, dlatego pracownicy ochrony zdrowia muszą uważać się za narażonych na podwyższone ryzyko zakażenia. Pracownicy ochrony zdrowia muszą samodzielnie monitorować, zgłaszać objawy choroby i nie angażować się w opiekę nad pacjentem, jeśli wykazują objawy.

Uznając, że objawy COVID-19 mogą być łagodne, należy rozważyć opracowanie pragmatycznej polityki dla pracowników ochrony zdrowia cierpiących na choroby układu oddechowego

Gdy pracownicy ochrony zdrowia wykazują objawy ze strony układu oddechowego, nie powinni zapewniać bezpośredniej opieki nad pacjentem. 

Kiedy testy, szczepienia i leczenie staną się dostępne, pracownicy ochrony zdrowia powinni być traktowani priorytetowo. Ponieważ bezpieczeństwo siły roboczej ma wysoki priorytet, ważne jest aktywne szkolenie z właściwego stosowania środków ostrożności i praktyk higienicznych.

Wielu pracowników ochrony zdrowia ma czynniki ryzyka, które zwiększają niebezpieczeństwo poważnej infekcji lub śmierci, jeśli zostaną zarażone COVID-19, więc pracodawcy będą musieli zdecydować, czy tacy pracownicy, w tym lekarze, powinni zostać przeniesieni z miejsc o najwyższym ryzyku. 

Nie można całkowicie wyeliminować ryzyka, ale uzasadnione mogą być ostrożne korekty. 

W innych miejscach specjalistyczna wiedza lekarzy i pielęgniarek może być pomocna, np. przy usługach telemedycznych, poradach dla pacjentów i rozszerzonych systemów telefonicznej segregacji.

W dobie niedoborów pracowników ochrony zdrowia, organizacje zakazują uczestnictwa w spotkaniach medycznych, odwołują konferencje, ograniczają niepotrzebne podróże i zalecają ograniczenie podróży osobistych. Ograniczenia podróży dotyczą nie tylko dotkniętych regionów, ale także podróży krajowych i międzynarodowych, aby pracownicy medyczni byli blisko i dostępni. 

Unikanie podróży i tłumów może również zmniejszyć ryzyko infekcji.

Podczas gdy pracownicy ochrony zdrowia często akceptują zwiększone ryzyko zakażenia, w ramach wybranego przez nich zawodu, często wykazują zaniepokojenie możliwością przenoszenia zakażenia na rodziny, szczególnie członków rodziny, którzy są w podeszłym wieku, mają upośledzoną odporność lub cierpią na przewlekłe schorzenia. 

Chociaż CDC i Administracja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy przedstawiają jasne zalecenia, oczywiste jest, że należy zoptymalizować bezpieczeństwo w obecnym środowisku. Pracownicy służby zdrowia mogą starać się o to, by członkowie ich rodzin mogli otrzymać pierwszeństwo w testach, szczepieniach i leczeniu, kiedy będzie odpowiednia dostępność testów. 

Zapewnienie opieki członkom rodziny pracowników opieki zdrowotnej zwiększyłoby zaufanie i dostępność siły roboczej, ale wykonalność i celowość priorytetu rodzinnego nie została jeszcze ustalona. W przypadku opiekunów pierwszej linii należy zająć się obawami dotyczącymi przenoszenia wirusa na członków rodziny.

Edukacja opiekunów pierwszej linii może pomóc zmniejszyć niepokój. Powinna obejmować planowanie ochronne domu, takie jak oddzielenie pomieszczeń mieszkalnych i łazienek oraz kiedy takie rozdzielenie należy wprowadzić. Przedmiotem dyskusji powinny być także protokoły dotyczące rutynowego powrotu do domu po zmianie dyżurowej, w tym korzyści ze zdejmowania butów, zdejmowania i prania odzieży oraz natychmiastowego wzięcia prysznica. Te protokoły są opcjonalne, ponieważ dowody są niejasne, ale mogą być sensowne. 

Można zastanowić się nad zmianą odzieży osobistej na dostarczane przez szpital po przyjeździe do pracy i z powrotem do odzieży osobistej w celu powrotu do domu. 

Eksperci mogą udzielić wskazówek dotyczących odkażania powierzchni domu, w tym skutecznych produktów i technik. 

Należy jednak zachować równowagę, ponieważ można zwiększyć niepokój przepracowanych opiekunów. 

Długie godziny pracy sprawiają, że wszelkie dodatkowe przygotowania domu i dodatkowe jego sprzątanie stanowią poważne wyzwanie. 

Z drugiej zaś strony może to być działanie rozsądne i uspokajające. 

Należy skoncentrować się na rozmowach wspierających, jasnych wskazówkach, gdy istnieją rekomendacje, próbach zminimalizowania dezinformacji i wysiłkach na rzecz zmniejszenia niepokoju.

Personel szpitala, w tym opiekunowie, personel pomocniczy, administracja i zespoły ds. gotowości, będą zestresowani wyzwaniami związanymi z przedłużoną reakcją na COVID-19, a kierownictwo musi podkreślać znaczenie samoopieki. 

Przejrzysta i przemyślana komunikacja może przyczynić się do zaufania i poczucia kontroli.

 Zapewnienie pracownikom poczucia odpowiedniego odpoczynku, możliwości zaspokojenia ważnych potrzeb osobistych (takich, jak opieka nad starszym członkiem rodziny) oraz wsparcie zarówno jako pracowników ochrony zdrowia, jak i osób, które pomogą utrzymać wydajność poszczególnych osób i zespołu w dłuższej perspektywie

Uwolnienie klinicystów i członków zespołu administracyjnego od innych zadań i zobowiązań pozwoli im skupić się na pilnych potrzebach. Zapewnienie żywności, przerwy na odpoczynek i odpowiedni czas wolny mogą być równie ważne, jak zapewnienie protokołów i sprzętu ochronnego, gdy dni zamieniają się w tygodnie, a następnie miesiące. 

Częste sesje informacyjne i informacje zwrotne z menedżerami niższego szczebla i szerszą społecznością placówek, uzupełnione jasną, zwięzłą i mierzoną komunikacją, pomogą zespołom pozostać skoncentrowanym na opiece i bezpieczeństwie w swoich rolach.

Link do oryginału:

https://jamanetwork.com/journals/jama/fullarticle/2763136?fbclid=IwAR0n0TPq4uw2uPQUMpxYivZxVVpBlHor2Iz2jXzqQAHUC7HrjswMYUZOGDo

Proszę zostaw odpowiedź

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: